nananananananana

(หลังวาดรูปนี้เสร็จ ลายเส้นที่ไร้น้ำหนักก็กลับมามีใหม่ได้ราวปาฏิหาริย์ -..-)

เรื่องของเรื่องคือปู่วาค่อมฯ อยู่คู่บ้านมาราวๆแปดปีแล้วก้ะ (ออกขายปี 2001)
เอนทรี่นี้จึงขออุทิศให้ปู่ค่อม ที่เริ่มสัญญาณสั่นรวน และน้ำหนักขาดหายเป็นระยะๆ

ความชราภาพของปู่ค่อม และวีรกรรมร่วทุกข์สุขกันมา
สมควรบันทึกเก็บไว้เป็นตำนานสู่รุ่นลูกรุ่นหลาน สืบต่อไป

ถ้าปู่ค่อมเป็นมาสคอตก็คงเป็นประมาณนี้ค่ะ

ทำไมต้องชุดกระโจม???

ว่าด้วยปู่ค่อม

ปู่ค่อม ย้ายเข้าบ้านมาตั้งแต่นานาอยู่ประมาณ ป.3
จริงๆลุงซื้อมาใช้ทำงาน แต่ก็ถูกนานายึดบ้าง อะไรบ้าง
จนช่วง ป.6 ก็ถูกนานายึดมาเล่นถาวร (หึ หึ)

ตั้งแต่เนิร์ดติ๋มกลายเป็นสาวสก๊อยซ์

ใช้มาเรื่อยๆ เป็นเวลาหลายปี จาก ป.6 จนกระทั่ง ม.2

ถึงได้รู้ว่า

เมาส์ปากกามันมีน้ำหนักเส้น =[]=!!!
(เพราะไปใช้กับ Open Canvas ในคอมของพี่ชาย)

ใช้ศักยภาพโคตรไม่คุ้มเลยเว้ย

หลังจากรู้ความลับ(?)อันซ่อนเร้นของปู่

ก็วาดกันสนุกสนาน

(งานเก่าสุดเท่าที่หาได้  ขำดี 555+)

ไม่รู้ว่าตั้งแต่วันนั้น วาดไปกี่รูปแล้ว
ไม่รู้ว่าจริงจังตั้งแต่ตอนไหน

แต่ก็ตั้งมั่นกับปู่ค่อมไว้

เราจะโต๊ เราจะโต เราจะโตต่อไป !!!~

....

เผลอแผล็บเดียว

อยู่กับปู่มาแปดปีแล้วจ้ะ

ขอบคุณคุณลุง ที่พาปู่เข้าบ้าน และนำนานาไปสู่ความสนุกสนานของการวาดรูป

แปดปีกับปู่  แม้ปู่ค่อมจะชราภาพ แต่ก็รักปู่ค่อมเน่อ

...

ขอให้้อยู่รอดจนหนูจบ ม.6 เถอะนะ สาธุ

ปล. อุปกรณ์ไม่ใช่สิ่งสำคัญ  สิ่งคัญคือความพยายามก้ะ

ที่จริงนานามีพัฒนาการแบบแปลกๆ
คือวาดในคอมมากกว่าวาดลงกระดาษตั้งแต่่แดง
และพบว่า วาดรูปลงกระดาษ ประหลาด T_T
และพบว่า สกิลวาดมือมีน้อยมากอะ (ไม่ค่อยวาดอะไรอลังการๆด้วย)

อย่าเลียนแบบนะหนูๆ ไม่ดีเลย - -

ปอ. เพิ่งเคยดูเดอะเืีทรนเนอร์  อยากขยำเด็ก (โคตรน่ารักเล้ยย~~)